Bir Sayhâ
5 (1)

Her Veda Bir Başlangıçtır Aslında

İnsan ne değişik ne garip varlık değil mi?

Bir bakmışsın öyle biriktirip durduğun, kendisi için bitap düştüğün,

Hatta geceler boyu ömrünü harap ettiğin her ne varsa bir saniyede yok olup gidiyor..

Çoğu zaman insanın aklına gelmeyen şey,başına gelir. Umulmadık anda hiç yaşamadığı kadar mutlu oluyor ve içi içine sığmıyor, sonra.. kendisi için bu muhteşem güzel an tam tersine dönüşüveriyor. Aslında dolmasını istediği alan çok büyük bir alan değil, 25 milimetrelik bir boşluktur… Bir kalp atışının tüm güzel şarkılara bedel olabilecek şekilde ritimlenmesidir..

Terminaller,düğün salonlarından daha içten sarılmalar görmüştür ya,

Ve hastane duvarları cami duvarlarından daha çok inanan görmüştür..

Bir kalp atışını kaybetmek,

Yitip giden dünyadaki tüm tınıları ardında götürür..

Penceremden seyrediyorum göğü, sonra tüm lafızlar birleşip dilimin üzerinde,

O acının tatlı tebessümüyle , sessizce yazıyorum en acı cümlemi;

‘’Her veda bir başlangıçtır aslında…’’

Bırakıp gittiğin her neyse ona adanmış tüm parçaların onunla kalır,

Ardına dönüp baktığında gördüğün,

Bir zaman dilimine hapsolmuş “sen”in yankılarıdır,

Her veda biraz da zamansızdır aslında…

Söylenmemiş cümlelerine mecburi noktalar koyduğun,

Gerçekleşmemiş tüm fiillerin faili olmaktan vazgeçtiğin,

Ve yazılmamış tüm ifadelerini biraz gönüllü biraz gönülsüz

Ama her halûkarda kendi ellerinle raflara kaldırdığın bir kitap gibi

Her veda hüzün taşır içinde…

Doğurup büyüttüğü çocuğuna uzaktan el sallayan bir annenin hüznü gibi,

“Emek” diye bildiğin ne varsa içine kattığın,

Sevgiyle yoğurup, her tökezlediğinde elinden tuttuğun,

Bir bahar sevinciyle merhaba deyip,

Yine bahar hü

znüyle geri de bıraktığın hayaller gibi…

Her veda bir başlangıçtır aslında…

Bırakıp gittiğin her neyse sana kattıklarıyla başlarsın yeni olana

Zamansızdır vedalar ama tam zamanıdır bazı başlangıçlara…

Hüznünü yeğleyip yüreğine , veda edebilmekmiş en acısıda..

Meltem rüzgarları uçuştururken yaprakları,

Bir yağmur sonrası, toprağın

ölümü hatırlatır gibi gelen kokusu,

Süzüle süzüle rüzgara emanet edişi üzerindeki asırlık yükü..

Uzaklara duyulan özlem…

Varlık ve yokluğun bir anda narada gizlenişi..

Zamanında sahip olduğumuz o gönüle tekrardan sahip olma tutkusu..

Her veda hüzün taşır içinde..

Puanım
Bu gönderiyi değerlendirmek için tıklayın!
[Total: 1 Average: 5]